Bir ara yoruldu.

Kolay değildi; yılların yükü vardı omuzlarında.

Sağlığı da eskisi gibi değildi.

Dernek başkanlığını bırakmayı düşündü.

Ama birlikte çalıştığı arkadaşları karşı çıktı:

“Sen bırakırsan biz de bırakırız.”

Çünkü onlar için Aysel Sürel yalnızca bir dernek başkanı değildi.

Yıllardır insanların güven duyduğu “Aysel Abla”ydı.

Hayatının neredeyse tamamı Diyarbakır’da geçti.

Gençlik yıllarından itibaren ihtiyaç sahibi çocukların ve ailelerin yanında oldu.

1970’li yıllarda yardım çalışmalarının içinde yer aldı; 1983 yılında Diyarbakır Muhtaç Çocukları Koruma Derneği’nin başkanlığını üstlendi.

O günden sonra hayatının büyük bölümünü çocuklara adadı.

Bir öğrencinin bursu…
Bir çocuğun giysisi…
Bir ailenin gıda ihtiyacı…

İhtiyaç nerede varsa, imkânları ölçüsünde oraya ulaşmaya çalıştı.

Yıllar boyunca çok sayıda gencin eğitim hayatına katkı sağlandı.

Bu dayanışma bağışlarla, dostluklarla ve Diyarbakırlı kadınların emeğiyle büyüdü.

Etkinlikler düzenlendi; toplanan katkılar çocuklara ulaştı.

İhtiyaç sahibi ailelere gıda, giysi, eğitim ve ev eşyası desteği sağlandı.

Yıllar geçti.

Çocuklar büyüdü.

Öğrenciler mezun oldu.

Ama ihtiyaçlar bitmedi.

Bir çocuk büyüdü…

Bir başkası geldi.

Bir öğrenci mezun oldu…

Bir başka gencin yolu açıldı.

Neredeyse yarım asra yaklaşan bir dayanışma hikâyesi böyle büyüdü.

Bir gün bırakmayı düşündüğünde arkadaşlarının neden karşı çıktığını anlamak kolaydı.

Çünkü onun adı yıllar içinde bir görevden daha fazlasına dönüşmüştü:

Aysel Abla.

Aysel Sürel…

Hayatının büyük bölümünü Diyarbakır’daki çocukların eğitimine ve gençlerin geleceğine adayan bir Diyarbakır kadını.

Ve belki de yıllardır yaptığının kısa karşılığı şuydu:

Bir çocuğun elinden tutmak…
Ve o eli, kendi ayakları üzerinde durana kadar bırakmamak.