Giriş katındaki bir sahafın önünden geçerken ya da çatı katında unutulmuş bir koli açıldığında burnunuza gelen o kendine has kokuyu bilirsiniz. Tozlu kâğıdın, eski mürekkebin ve geçen yılların birleşimi olan o koku… İşte o koku, dijital dünyanın asla simüle edemediği ve hiçbir yazılım güncellemesinin sunamayacağı tek şeyi temsil ediyor: Maddilik.

Son on yılımızı her şeyi "bulut"a taşımakla geçirdik. Müzik arşivlerimiz dijital çalma listelerine dönüştü, kütüphanelerimiz e-kitap okuyuculara sığdı, aile albümlerimiz ise akıllı telefonların dipsiz galeri kuyularında kayboldu. Pratik mi? Şüphesiz. Fakat her şeyi elle tutulamaz birer veri paketine dönüştürürken, nesnelerle kurduğumuz o derin bağı da yavaşça yitirdik.

İlginçtir ki, her şeyin tamamen dijitalleşeceği kehanetlerinin doruğa ulaştığı bugünlerde, beklenmedik bir dirençle karşılaşıyoruz. Plak satışlarının son onyılların rekorunu kırması, genç kuşağın analog fotoğraf makinelerine mertebe atlatması ya da dijital ekranlardan yorulan gözlerin fiziksel kitap sayfalarına sığınması birer retro modasından ibaret değil. Bu, insanoğlunun "dokunma" ve "kalıcılık" ihtiyacının bir dışavurumu.

Bir akış platformundaki yüz binlerce şarkı size mülkiyet hissi vermez; o listeden bir parça her an silinebilir. Ama bir plağı kapağından çıkarıp iğneyi üzerine bırakmak bir ritüeldir. Bir e-kitapta altını çizdiğiniz satır bir veri dizisidir; oysa bir kitabın sayfasına kendi el yazınızla aldığınız not, geçmişteki halinizle kurduğunuz somut bir köprüdür.

Analog hafıza, dokunabildiğimiz için gerçektir. Sahip olduğumuz dijital veriler elektrikler kesildiğinde veya aboneliğimiz bittiğinde buharlaşırken, fiziksel bir nesne zamanın yıpratıcı etkisini kendi üzerinde taşır ve yıprandıkça değerlenir.

Belki de geleceğin en büyük lüksü, her şeyi ekran arkasından tecrübe etmek değil; parmak uçlarımızla hissettiğimiz, kokusunu duyduğumuz ve yaşandığını somut olarak kanıtlayabilen bir hayat biriktirmek olacak.