“Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün…”

Bu dizelerde yalnızca kendi yaşını değil, insanın zaman karşısındaki çaresizliğini anlatıyordu belki.

Ama “Otuz Beş Yaş”a uzanan hikâyenin başlangıcı çok daha gerideydi.

Diyarbakır’ın Camiikebir Mahallesi’nde, eski bir aile konağında büyüyen sessiz bir çocuktu…

1910 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.

Çocukluğu bugün kendi adıyla anılan tarihî konakta geçti.

Evin içinde neşeli ve şakacı; dışarıda sessiz, çekingen ve içine kapanıktı.

Narin yapılıydı, sık sık hastalanırdı.

Belki de şiirlerindeki yalnızlık ve ölüm duygusunun ilk izleri o günlerde oluşmuştu.

İlk öğrenimini Diyarbakır’da tamamladı.

Genç yaşta İstanbul’a gönderildi.

Önce Saint-Joseph, ardından Galatasaray Lisesi…

Diyarbakır’dan ve aile konağından uzaktaydı artık.

Gurbet başlamıştı.

Yalnızlığı arttıkça kitaplara yöneldi.

Fransız şairlerini kendi dillerinden okudu.

Kelimeler, onun sığındığı bir dünyaya dönüştü.

1933 yılında ilk şiir kitabı “Ömrümde Sükût” yayımlandı.

Onu geniş kitlelere tanıtan şiir ise:

“Otuz Beş Yaş…”

1946 yılında bu şiiriyle CHP Şiir Yarışması’nda birincilik kazandı.

Şiirlerinde zaman geçiyor…

Gençlik uzaklaşıyor…

İnsan kendisiyle yüzleşiyordu.

Ölüm vardı.

Ama hayat da vardı.

Çocukluk özlemi…

Aşk…

Yalnızlık…

Ve avuçlardan usulca kayıp giden zaman…

Sağlığı bozulunca tedavi için Viyana’ya götürüldü.

1956 yılında, henüz 46 yaşındayken hayata veda etti.

Ömrü kısa sürdü ama şiirleri çok daha uzun yaşadı.

Diyarbakır’daki o eski konakta başlayan hikâye, milyonların hafızasına yerleşen dizelere dönüştü.

Çünkü Cahit Sıtkı, zamanı anlatırken aslında hayatı anlatmıştı.

Ve kırk altı yıllık bir ömürden, zamana meydan okuyan şiirler kaldı geriye.

Cahit Sıtkı Tarancı…

Diyarbakır’dan doğan, şiirleriyle zamanı aşan bir şair.