FARKLI MASKELER, AYNI REFLEKS

Partiler değişiyor, isimler yenileniyor, söylemler güncelleniyor ama hissiyat aynı kalıyor. Seçenekler artmış gibi görünse de siyasal zihin dünyamız, iki eski durak arasında gidip gelmekten kurtulamıyor.

Siyasetin üzerinde iki güçlü gölge dolaşıyor: Bir yanda İttihat ve Terakki zihniyeti,

diğer yanda Abdülhamit siyaseti.

Biri “Devlet İçin Toplum” der.

Diğeri “Devleti Korumak İçin Suskunluk” ister.

İttihatçı akıl, merkeziyetçiliği erdem sayar. Devlet aklı her şeyin üstündedir. Muhalefet gereksiz, eleştiri ise düzeni bozan bir ayrıntıdır. Sertlik, disiplinin garantisi olarak görülür. Kısa vadede düzen sağlanır gibi görünür; uzun vadede ise toplumsal fay hatları derinleşir. Devlet güçlü görünür ama toplum yorgun düşer.

Abdülhamitçi siyaset ise korkunun dilini konuşur. “BEKA” kelimesi büyüdükçe özgürlük alanı daralır. Güvenlik gerekçesiyle denetim artar; denetim arttıkça kamusal alan donar. Sessizlik hâkimdir ama huzur yoktur. Düzen vardır ama canlılık yoktur.

Bugün bize sunulan tercih, gerçekte bir tercih değildir. İki farklı ambalaj içinde aynı otoriter refleks dolaşımdadır. Biri geçmişi tümden inkâr ederek, diğeri geçmişe sığınarak yönetir. Ortak noktaları nettir: Topluma güvenmezler. Oysa siyaset, topluma güvenmeden yapılamaz.

Devlet, kutsallaştırıldıkça değil; hukukla sınırlandıkça güçlenir. Toplum ise bastırıldıkça değil; konuşabildiği ölçüde sorumluluk alır.

Güçlü devlet, korkulan değil güvenilen devlettir.

Güçlü toplum, susan değil söz söyleyebilen toplumdur.

Türkiye’nin ihtiyacı yeni bir siyasal olgunluktur.

Ne “Halka Rağmen Halk İçin” diyen elitist sertlik, ne de “Devlet Zarar Görmesin” kaygısıyla her soruyu susturan korku siyaseti…

Bu ülkenin ihtiyacı, geçmişin hayaletleriyle kavga etmek değil; onlardan ders çıkarabilmektir.

İttihatçılığı da Abdülhamitçiliği de aşan bir siyasal akıl artık ertelenemez.

Şu soruyu sormadan ilerleyemeyiz: Gerçekten başka bir yol mu arıyoruz, yoksa bize öğretilmiş iki ezber arasında savrulmayı mı tercih ediyoruz?

Belki de ilk kez başımızı kaldırıp önümüze bakmanın zamanıdır...