Son yıllarda hep birlikte şunu öğrendik: Krizler sadece ekonomiyi, siyaseti ya da günlük hayatın ritmini değil, toplumların karakterini de açığa çıkarıyor. Bir ülkenin gerçek aynası, refah dönemlerinde değil; zor zamanlarda ortaya çıkıyor. Kar, yağmur, deprem, ekonomik dalgalanma… Her ne olursa olsun, toplumsal reflekslerimiz bize kim olduğumuzu hatırlatıyor.

Bizim coğrafyamızın güçlü bir hafızası var. Paylaşmayı, komşuluğu, “bir kap yemeği bölüşmeyi” kültürel bir refleks haline getirmiş bir toplumdan söz ediyoruz. Ancak modern hayat, bireyselliği kutsallaştırırken bu refleksleri yavaş yavaş köreltti. Sokakta düşene el uzatmak yerine telefon kamerasına uzanan eller çoğaldı. Birinin derdi, çoğu zaman sadece bir başkasının izlediği görüntüye dönüştü.

Oysa dayanışma, yalnızca zor zamanların geçici bir davranışı değil; toplum olma bilincinin temel taşıdır. Belediyelerin, sivil toplum kuruluşlarının ve gönüllülerin yürüttüğü destek kampanyaları kadar, kapı komşusunun çaldığı küçük bir kapının bile büyük anlamı var. Çünkü insanın en büyük ihtiyacı, kimi zaman bir parça ekmekten çok bir parça güven duygusudur.

Bu noktada medyanın da önemli bir sorumluluğu var. Dayanışmayı sadece “haber değeri” ölçüsünde değil, toplumsal bilinç oluşturmak için görünür kılmak gerekiyor. Yardımı şov malzemesi haline getirmeden, insani bir refleks olarak anlatmanın dili artık yeniden kurulmalı.

Belki de kendimize şu soruyu sormanın zamanı geldi: Kriz günleri bittiğinde, bugün kurduğumuz dayanışma köprülerinden geriye ne kalacak? Eğer her zor dönemi sadece atlatılacak bir süreç olarak görürsek, gelecekte aynı sınavları tekrar tekrar vermek zorunda kalırız. Oysa dayanışmayı kalıcı bir kültüre dönüştürmek elimizde.

Bazen büyük değişimler, küçük bir selamla başlar. Kapımızın önündeki dünyaya biraz daha dikkatli baktığımızda, yalnız olmadığımızı hatırlayacağız. Ve belki de asıl krizlerin, dayanışmayı unuttuğumuz anda başladığını fark edeceğiz.