İnsan…

Nereye giderse gitsin,
hangi şehirde yaşarsa yaşasın,
kalbinin bir köşesinde hep doğduğu şehir ve sokakları vardır.

Çünkü insan bazen bir şehirde doğmaz sadece…

Bir şehrin hatıralarında büyür.

1988…

Diyarbakır…

Hikâyenin başladığı şehir.

Çocukluğu bu kadim şehrin sokaklarında geçti.

Güzel Sanatlar Lisesi Müzik Bölümü’nde okudu.

Henüz genç yaşlarda sanatın hayatları değiştiren güçlü bir araç olduğuna inanıyordu.

Bu yüzden yolunu çocuklara çevirdi.

Sur’da dezavantajlı çocuklarla çalıştı.

Çocuk koroları kurdu.

Sur Çocuk Festivali,
Domani Çocuklar Projesi
ve çeşitli ritim atölyelerinde gönüllü olarak görev aldı.

Çünkü o,
bir çocuğun eline uzanan sanatın,
geleceğe uzanan bir umut olduğuna inanıyordu.

Yıllar sonra yolu Amerika’ya uzandı.

Los Angeles’ta psikoloji eğitimi aldı.

Bugün klinik psikolog olarak çalışıyor.

Ama sosyal sorumluluk projelerinden,
kültür çalışmalarından
ve memleketinden hiç kopmadı.

Hayatını Los Angeles ile Diyarbakır arasında sürdürüyor.

DİTAV’da Dış İlişkiler ve Proje Koordinatörü olarak görev yapıyor.

Diyarbakır’ın çok kültürlü yapısını,
kent belleğini
ve ortak hafızasını yaşatmaya yönelik çalışmalarda yer alıyor.

Kültür-sanat etkinlikleri,
eğitim projeleri
ve burs programlarıyla
şehrin değerlerini gelecek kuşaklara taşımaya çalışıyor.

Çünkü onun için Diyarbakır yalnızca doğduğu şehir değil…

Kendini ait hissettiği büyük bir hikâye.

Bugüne kadar yaptığı her çalışmanın merkezinde
aidiyet,
dayanışma
ve kültürel hafızayı koruma arzusu vardı.

Ve belki de en çok…

Memleket sevgisi vardı.

Çünkü bazı insanlar gittikleri yerlerle değil,
döndükleri şehirlerle tanınır.

Ve bazı şehirler vardır…

İnsan onlardan ayrı yaşasa da,
onları yüreğinde taşımaya devam eder.

Diyarbakır gibi…