Bazı insanlar vardır…
Kelimeleri sadece yazmaz…
Onlarla yürür…
Onlarla direnir…
Onlarla hakikatin izini sürer.

Ve bazı kalemler vardır…
Bir şehrin suskunluğunu bozar.

İşte o kalemlerden biri:
Adnan Gerger.

1958…
Diyarbakır’da, bir öğretmenin oğlu olarak dünyaya geldi.

Babası Kadri Gerger…
Ona sadece hayatı değil, kelimeleri de öğretti.

Daha ilkokul yıllarında…
klasikleri dinleyerek büyüdü.

Bir yanda hayat…
bir yanda edebiyat…

Ve o çocuk…
ikisini de içine çekerek büyüdü.

Ortaokul yılları…
Şanlıurfa, Suruç…

İlk şiirler…
ilk cümleler…

“Meşale” dergisinde yayımlanan o ilk dizeler…
bir ömrün yönünü çizdi.

Lise yıllarında…
Kelebek sayfalarında yayımlanan mektuplar…

“Yalnızlıktan Sesleniyorum…”

O cümle…
sadece bir başlık değildi.
Bir yazarın doğumuydu.

1980…
Henüz öğrenciyken gazeteciliğe başladı.

Hürriyet…
Milliyet…
Sabah…
Habertürk…

Ve ekranlar…

Ama onun meselesi sadece haber yapmak değildi.
Gerçeğin peşinden gitmekti.

“Dağların Ardı Kimin Yurdu”

Bir kitap…
Ve ardından yargılanma…

Çünkü bazı gerçekler…
yazıldığında ağır gelir.

Ama o yazdı.
Susmadı.

Romanlar…
öyküler…
şiirler…

“Faili Meçhul Öfke” ile Yunus Nadi Armağanı…

Yıllar içinde onlarca ödül…
Ama en büyüğü…
okurun hafızasında yer etmekti.

Adnan Gerger…
sadece bir gazeteci değildir.
Sadece bir yazar da değildir.

O…
yazdıklarıyla bir dönemi anlatan değil,
o dönemin hafızasını yazan bir isimdir.

Çünkü bazı şehirler…
insan yetiştirir.

Ve bazı insanlar…
o şehri kelimelere dönüştürür.

Şarkın yıldızları bazen sahada değil…
bir kalemin ucunda parlar.