Amfide oturuyorum. Sıralar sert, duvarlar soğuk, sesler alışıldık. Tahtaya yazılan kelimeler birbirini takip ediyor ama içimde bir yerde duruyorlar. Not alıyorum; yazdıklarımın çoğunu düşünmeden yazıyorum. Elim hızlı, zihnim yavaş. Etrafıma bakıyorum, herkes bir şeyleri biliyor gibi. Ya da bilmenin nasıl bir duruş gerektirdiğini öğrenmiş. Ben de o duruşu taklit ediyorum. Buradayım, görünürde buradayım; ama içimde başka bir yerle temas hâlindeyim.

Bir Yapının İçinde Yer Bulmak

Buraya bir fikirle geldim. Adını yüksek sesle söylemek güzel olan bir fikirle. Birlik, dayanışma, doğru yerde durmak… Bunlar kulağa iyi geliyor. İlk zamanlar içimi genişletmişti. Sanki yalnız olmadığımı ispatlayan bir çerçeve gibiydi. Ama zaman geçtikçe, o çerçevenin sınırları daralmaya başladı. İçine sığmak için kendimden kısıyorum. Fark ettirmeden. Kimseye çarpmadan. Sessizce.

Bazen konuşmalar uzadıkça içimde bir yorgunluk büyüyor. Söylenen her şey yanlış değil, bunu biliyorum. Ama doğru olan her şey de bana ait değil. İşte bunu ayırt etmek zorlaşıyor. Bir şey bana dokunduğunda, hemen bir şüphe geliyor: “Bu sen misin, yoksa sana öğretilen mi?” Bu soru ağır ama gerekli.

Ezberle Konuşmanın İncelttiği Yer

Konuştuğumda bazı cümleler ağzımdan pürüzsüz çıkıyor. Çok kez söylenmiş cümleler bunlar. İçimde yankı uyandırmıyorlar. Sanki başkasının sesi ödünç alınmış gibi. Alkışladığımda ellerim ritmi tutuyor ama içimdeki şey gecikiyor. Bazen hiç gelmiyor. O anlarda kendime kızmıyorum artık. Sadece bakıyorum. Bu da yeni bir şey.

Eskiden bir şeyi hissettiğimde tereddüt etmezdim. İçimdeki sezgi hızlıydı, canlıydı. Şimdi daha sessiz. Ama yok değil. Sadece geri çekilmiş. Belki de ben çok gürültü yaptım. Belki de başkalarının sesine çok yer açtım.

İçimde Beliren Küçük İtiraz

Bazı anlar var, çok kısa sürüyor. Bir cümle duyuyorum ve içimde küçük bir kasılma oluyor. Kimse fark etmiyor. Ben de belli etmiyorum. Ama o kasılma bana bir şey söylüyor. Adını koyamıyorum ama gerçek. Onu bastırdığım her seferde, içimde bir şey biraz daha uzaklaşıyor. Sanki kendimle arama ince bir perde çekiyorum.

Bu yapının bana verdiği şeyler de var. Bunu inkâr etmiyorum. Birlik hissi, dayanma gücü, ortak bir dil… Ama bedeli de var. Kendimi susturmayı öğrenmek. Herkesin yönüne bakarken, kendi yönümü ihmal etmek.

Sorularla Kalabilmek

Ders bitiyor, salon boşalıyor. Ben oturmaya devam ediyorum. Sorular geliyor. “Ben burada neyi savunuyorum?” “Bu söz gerçekten benim mi?” “Bana ait olmayanı ne zaman içselleştirdim?” Cevap aramıyorum. Çünkü cevaplar aceleyle gelince genellikle başkasının oluyor. Ben sorularla kalmayı öğreniyorum. Bu da bir direnç biçimi gibi geliyor bana.

Belki de kendime yaptığım en büyük haksızlık, bu soruları susturmaktı. Şimdi susturmuyorum. Henüz konuşmalarına da izin vermiyorum. Sadece varlar. Bu yeterli.

Takip Etmeden Yan Yana Durmak

Bir fikrin içinde olmak, illa onun arkasından sürüklenmek demek değil. Bunu yeni yeni anlıyorum. Yan yana durmak mümkün olabilir. Kendimi iptal etmeden. Kendime ihanet etmeden. Güçlü olmak, her söylenene katılmak değil. Bazen güçlü olmak, içinden geleni fark edip aceleyle harcamamaktır.

Henüz bir kararım yok. Gitmek ya da kalmak… Bunlar büyük kelimeler. Ben şimdilik durmayı seçiyorum. Kendi adımın sesini ayırt etmeye çalışıyorum. Ne zaman ben konuşuyorum, ne zaman başkasının diliyle düşünüyorum… Bu ayrım, içimde bir alan açıyor. O alan nefes alıyor.

Berfin Olarak Kalmak

Adım Berfin. Üniversite öğrencisiyim. Bir yapının içindeyim ama kendimin dışına çıkmamaya çalışıyorum. Biliyorum, bu kolay değil. Ama artık şunu biliyorum: Kendimi susturarak ait olduğum hiçbir yer beni taşımıyor.

Belki özgürlük, yüksek sesle konuşmak değil. Belki özgürlük, kendi sesini kaybetmemekte ısrar etmek. Ve ben….