Bazı insanlar vardır…
Bir şehri sadece yaşamaz…
Onunla nefes alır.

Celal Usta…
Diyarbakır sevdasını,
Mardinkapı sokaklarında adım adım yaşayan bir adamdı.

Mardinkapı sokaklarında…
Topuğu kırık ayakkabısıyla yürüdüğünde,
herkes bilirdi…
Celal Usta’nın geldiğini.

Bazen içine bir sıkıntı çökerdi…
Sessizce dükkânından çıkar,
biraz ilerlerdi.

Hevsel’e bakardı…
Kırklar Dağı’ndan gelen o tertemiz havayı
derin derin içine çekerdi.

Ve o an…
Sanki bütün dertlerini orada bırakırdı.

⸻

Celal Türkcan…
1932 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Ama Diyarbakırlılar onu ismiyle değil…
Celal Usta diye tanıdı.

Bu yazımda…
Biraz futbolun dışına çıkıp,
yakından tanıma fırsatı bulduğum
bir Diyarbakır beyefendisini anlatmak istiyorum.

Celal Usta…

Ortaokul ikinci sınıfta bıraktı okulu.
Babası okumasını istedi…
O ise çalışmayı seçti.

Mardinkapı Belediye Garajı…
Bir ustanın yanı…
Bir çıraklık hikâyesi…

Ama orası sadece bir iş yeri değildi.
Hayatın öğretildiği bir mektepti.

Sanatı öğrendi…
Ama sadece sanatı değil…

Oturmayı, kalkmayı…
İnsana nasıl davranılacağını…
Bir Diyarbekir beyefendisinin nasıl olması gerektiğini
o yıllarda benliğine işledi.

Yıllar geçti…

Bir zamanlar çırak olan Celal Usta,
kendi iş yerini kurdu.

Ve öyle bir iş yeri ki…
Yanında 20 kişinin çalıştığı bir yuva oldu.

Ama o sadece usta değildi…

Bir dert ortağıydı.
Bir yol göstericiydi.
Bir baba gibiydi.

Evi olmayana ev yaptı…
Yolu olmayana yol oldu…
Çaresiz kalana çare…

O yıllarda Diyarbakır’da
dokunmadığı hayat neredeyse yoktu.

Bir baba şefkati…
Bir dost sıcaklığı…
Ve gerçek bir Diyarbekir beyefendisiydi:
Celal Usta.

1985 yılında…
Henüz 52 yaşındayken aramızdan ayrıldı.

Ama gidişi…
Sadece bir insanın gidişi değildi.

Diyarbakır bir yiğidini kaybetti…
Bir esnafını kaybetti…
Bir değerini kaybetti…

Geride…

Bu toprakların örf ve adetlerine bağlı
üç pırıl pırıl evlat bıraktı.

Ve o evlatlar…
Bugün hâlâ her yıl
onun için dua ediyor…
onu anıyor…

Ne mutlu sana Celal Usta…

Bugün aramızdan ayrılışının yıl dönümü…

Özlemle…
Minnetle…
Rahmetle anıyorum…

Bazı insanlar bu dünyadan gider…
Ama bir şehrin vicdanında yaşamaya devam eder.