Amedspor’un tribünlerine bir bakın…

7 yaşında formasını giymiş kız çocuğu da orada,70 yaşında torunuyla maça gelmiş kadın da.

Genç kızlar, anneler, teyzeler, nineler…

Her yaştan kadın Amedspor’un tribününde yerini alıyor.

Bence Amedspor’un en güzel taraflarından biri de bu.

Çünkü başka takımların maçlarında kadınları bu kadar farklı yaş gruplarıyla, bu kadar güçlü ve görünür şekilde tribünde görmek her zaman mümkün değil.

Amedspor, Diyarbakır’da Doğu'da kadınların da sahiplendiği bir takım haline geldi.

Kadınlar sadece maçı izlemiyor; seviniyor, üzülüyor, tezahürat yapıyor, formasını giyiyor, çocuğuna Amedspor sevgisini aktarıyor.

Bir anne kızının elinden tutup maça geliyor.

Bir nine torunuyla aynı heyecanı yaşıyor.

7 yaşındaki kız çocuğu tribünde bağırırken,70 yaşındaki kadın yanında alkışlıyor.

İşte bu görüntünün kendisi bile çok şey anlatıyor.

Çünkü mesele sadece futbol değil.

Bir şehrin kadınlarının kendi şehrinin değerlerine sahip çıkması.

Amedspor, kadınları tribünün dışında bırakmıyor.

Kadınlar da Amedspor’u sadece uzaktan sevmiyor; formasını giyiyor, tribündeki yerini alıyor ve “BEN DE BURADAYIM” diyor.

Belki de Amedspor’un en büyük gücü burada.

Bu sevgi sadece bir neslin sevgisi değil.

Dededen toruna, anneden kıza geçen bir şehir sevgisi.

7 yaşındaki kız çocuğundan 70 yaşındaki kadına kadar herkesin aynı tribünde buluşması, aynı heyecanı yaşaması kolay rastlanacak bir şey değil.

O yüzden Amedspor’un kadın tribününe biraz daha dikkatli bakmak lazım.

Orada sadece futbol izleyen kadınları değil, şehrine sahip çıkan kadınları görürsünüz.

Ve bana göre Amedspor’un kadınlarla kurduğu bu bağ, sahadaki bir galibiyetten çok daha kıymetli.

Çünkü bir takımın gerçek gücü sadece attığı golle değil, kendisine gönül veren insanların çeşitliliğiyle de ölçülür.

Amedspor’un tribünlerinde kadınlar varsa, bu şehrin yarısı değil, tamamı tribündedir.